Blog zonder sponsor

Vage kennis, uit beleefdheid: “heey, hoe is het?”
Ik: “Wat mij het meest bezig houdt naast mijn werk, kinderen en muziek maken, vraag je? Wat leuk dat je ernaar vraagt! En zo spontaan ook! Weetje wat? Ik zal mijn eerstvolgende blog eraan wijden.”

Planten, het antwoord is planten. Planten voor in de tuin, planten voor binnen, grote planten kleine planten, staande planten en hangende planten. En gelukkig heb ik een man die het (tot op zekere hoogte) ook leuk vindt. Want planten houden is niet zomaar een hobby die je op zolder doet. Nouja, misschien óók op zolder…hoeveel planten zou ik op zolder kwijt kunnen? Waarom heb ik hier nog niet eerder over nagedacht!? Maar ik dwaal af…

Ik heb nu in totaal 25 planten in mijn woonkamer staan. Dus nee, een échte urban jungle is mijn huis niet. Maar wanneer ik ’s avonds op de bank zit en ik kijk om me heen, dan overvalt me vaak wel het gevoel dat ik toch zeker de belichaming van moeder natuur ben. En ook overvalt me het gevoel dat ik heel veel geld uitgeef bij Intratuin.

Zo betrapte Arno mij een keer bij thuiskomst, terwijl ik een plant bemoedigend toesprak over een nieuw blad dat hij aan het maken was. Ik zag Arno twijfelen of hij wellicht een moment tussen mij en mijn Alocasia verstoorde. En toch is hij er ondertussen wel aan gewend dat ik tegen mijn planten praat of dat ik er juist heel stil naar staar met een ernstig gezicht. Ik ga zelfs zo ver dat ik een keer een brief heb geschreven aan een Begonia om onze beschadigde relatie te redden.

“ Lieve stippen begonia,

Dit is je laatste kans. Al 2 jaar lang doe ik er alles aan om je blij te maken. Ik speur op het internet naar tips, ik geef je een beetje meer dit en een beetje minder dat, ik pas de hele omgeving aan jou wensen aan. En toch is de liefde niet wederzijds. Elke keer als ik denk dat we samen door één deur kunnen laat jij geheel onverwacht en zonder voortekenen een van je mooiste bladeren vallen.
Nu is het klaar, er zijn nog maar 4 takken van je overgebleven. Ik heb je nu voor de laatste keer een nieuwe pot gegeven, nieuwe aarde en het laatste beetje liefde dat ik voor je over heb. Bij het eerste en het beste blad dat jij onaangekondigd laat vallen pleur ik je in de kliko.

Groetjes,
Je getraumatiseerde eigenaar ”

Het mocht niet baten, diezelfde avond liet hij nog een blad vallen en voegde ik daad bij woord. En achteraf was hij in de GFT bak ook prima op z’n plek, geen spijt.
Want de meeste spijt heb ik van een plant die ik niet heb gekocht. Want het ging gelijk begin 2020 al mis.

“ 14 januari 2020:

Na twijfelen, dubben, kijken, weglopen en weer terug komen, toch de mooiste plant van de wereld laten hangen in de winkel. Ondanks dat de Intratuin mevrouw zei dat het de enige is en dat ze hem na deze nooit meer binnen krijgen. Maar ik liet hem toch hangen.
Toen wees ik maar een andere mooie plant aan en vroeg ik aan diezelfde vrouw of deze erg groot zou worden. Ze keek ernaar, dacht even na en zei toen: “neuh”. Dus nam ik de plant mee richting de kassa.
Onderweg lopen we langs de MOEDER aller planten. Een plant met mega veel en mega grote bladeren. Bijna twee meter hoog! Met dezelfde naam als de kleine plant die ik vast heb… maar deze plant is mijn troost plant dus hij gaat toch mee.”

Mijn kleine troost plant, die dus eigenlijk een baby plant bleek te zijn, wordt ondertussen al best groot. Maar hiermee stopte het niet. Want ik ging terug!

“1 februari 2020:

Vandaag weer naar Intratuin geweest. Ik kan daar elke dag eigenlijk wel naartoe. En ik wil/kan elke dag met een nieuwe plant thuiskomen.
Nu had ik daar twee weken geleden DE hangplant van mijn dromen gezien en deze laten hangen (why?!!!) En wanneer hij er bij mijn volgende bezoek nog zou hangen, dan zou ik hem kopen. Maar tot mijn grote spijt hing hij er vandaag niet meer, duh, de verkoopster had al gezegd dat dit de enige was…

En toen gebeurde er iets geks, ik wilde gelijk helemaal geen enkele andere plant kopen. Ik doorliep binnen 2 minuten de eerste vier fases van rouw.
– Ontkenning: ze zullen de plant wel ergens anders in de winkel geplaatst hebben, even zoeken.
– Boosheid: iemand anders heeft $%&@!! mijn plant meegenomen.
– Onderhandelen: ik kan nu ook 5 andere planten meenemen en thuis de “ik ben zo zielig, mijn mooie plant was weg” kaart spelen.
– Depressie: Kut planten, ik ga gewoon geen enkele plant meenemen. Ze gaan toch dood… alles gaat dood…


Acceptatie fase heb ik nog niet bereikt. Want mocht ik ooit de persoon tegen komen die MIJN plant voor m’n neus heeft weggekaapt, dan krijgt diegene een beuk voor z’n harses.
In plaats van een plant die groeit heb ik nu voor persoonlijke groei gekozen. Ik heb twee nieuwe boeken gekocht. Maar het stickertje wil er niet netjes vanaf, nu heb ik een cursus mindfulness nodig, voordat ik kan beginnen met lezen zonder een paniek aanval te krijgen van de plakkerige sticker resten. Persoonlijke groei…”

Maar vandaag werd het mij teveel, waarom heb ik die plant niet gekocht?! Ik ben al meerdere malen terug geweest in de hoop hem te zien, zonder succes. Dus besloot ik actie te ondernemen, door middel van de volgende (lichtelijk aangedikte) mail naar de klanten service van Intratuin:

“ 28 februari 2020

Goedenavond meneer/mevrouw,

Een tijdje geleden hing er bij Intratuin Zevenhuizen één hele mooie grote Ric Rac cactus, de officiële naam: Cryptocereus anthonyanus. Hij had echt slierten van een meter lang. Het was liefde op het eerste gezicht, maar ik kon hem niet meenemen. Er was er echt maar één en die was helaas verkocht toen ik de volgende dag terugkwam 😦  super jammer, en nu heb ik een gebroken hart…

Nu zie ik telkens wel een andere soort zaagcactussen hangen bij verschillende locaties van Intratuin, maar niet mijn mooie soort… en die “verkeerde” soort is een beetje een anticlimax vergeleken het exemplaar dat voor mijn neus is weggekaapt (ik koester nog wat wrok zoals u leest)

Dus onder het mom van “niet geschoten altijd mis” hier mijn vraag:
Is er een mogelijkheid om er 1 te bestellen? Ik heb een plaatje in de bijlage gedaan, just to be sure. Zodat u weet over welke plant ik het heb, want winkelmedewerkers wijzen mij de telkens naar de zaagcactussen die ik niet wil hebben. 

Ik hoop dat u mij kan helpen en ik hoor graag van u!

Groetjes Krista” 

Disclaimer: Deze blog wordt geenszins gesponsord door Intratuin. Maar mocht ik een positieve reactie op mijn mail krijgen, bijvoorbeeld in de vorm van (ik noem zomaar wat) een gratis Ric Rac cactus, dan sta ik er niet geheel afwijzend tegenover om hen vaker te pas en te onpas in mijn blog te noemen.

veilige modus

Ik denk dat iedereen wel eens dit soort dagen heeft. Misschien ben je wel heel verdrietig of boos over iets, of er gebeurt iets waardoor je helemaal uit je doen bent. Wellicht is je hoofd te vol met gedachten, zoals drukte op werk, rekeningen, post, kinderen en ga zo maar door. En op het moment dat je denkt een mental breakdown te krijgen dan gaat je brein over op Damage control.

Natuurlijk heeft niet iedereen dit en staat het je vrij om te reageren zoals je wilt op het moment van een mental breakdown. Wil je huilen? Wil je in bed liggen? Een wijntje drinken? Wil je huilen in bed met een wijntje? Vooral doen!
Maar in mijn geval drukt mijn brein-poppetje meestal op de grote rode knop met de opdruk damage control. Het is tenslotte niet handig om met je fles Chardonnay onder de lakens te kruipen als de kids uit school gehaald moeten worden en uiteindelijk wel graag avondeten zouden willen hebben.

Zelf noem ik het “opstarten in de veilige modus”. Vroeger…nee…vroegah deed je dat wel eens met je computer als je dacht dat je een virus had binnen gehaald (met het downloaden van het nieuwste liedje van Greenday). Je drukte dan tijdens het opstarten van je computer op F8 en dan startte hij in veilige modus op. Dit betekent dat je computer functioneert met de minimale stuurprogramma’s die nodig zijn om hem te laten draaien, het gaat iets langzamer dan normaal maar je kunt nog altijd bij al je belangrijke bestanden.

Wanneer je dit zou vertalen naar een menselijk brein, dan betekent dit dat je niet meer of minder doet dan wat er minimaal nodig is om je dag door te komen. Tegelijkertijd kun je ondanks alles toch nog alle liedjes op de radio meezingen.
Dus terwijl ik met Adele mee brul, smeer ik een boterham voor de overblijf en prop deze met een ligakoek en een pakje drinken in sara d’r rugtas. Deze dingen kan ik, zonder al te veel na te denken. In een ooghoek kijkt er een traantje of de kust al veilig is, maar trekt zich vervolgens terug wanneer hij ziet dat ik mijn moeder moet bellen of deze de kids uit school kan halen aangezien ik gewoon moet werken.

Na school checkt de brok in mijn keel of er al gelegenheid is om heel hard te huilen, maar nee… Is er dan zelfs geen mogelijkheid om even iets kapot te gooien? Nee, want Sara en Hanna tekenen aan de keukentafel.
“kijk eens!” er wordt een tekening omhoog gehouden. “mooi!” zeg ik met een brede glimlach. Ik kijk wel, maar ik zie de tekening niet. En op diezelfde manier heb ik ook al gevraagd of ze wat willen drinken, zonder naar het antwoord te luisteren.

Wanneer je een computer opstart in de veilige modus geeft dit je de kans om te identificeren waar het probleem vandaan komt. Het lost het probleem niet voor je op! Dus dit betekent dat de eerstvolgende keer dat je niet in veilige modus opstart je het virus moet verhelpen.
Voor mensen betekent dit dat je even goed moet huilen, naar een begrafenis moet, wellicht een mok kapot gooit of je post moet openen.

Veilige modus voelt voorlopig nog even veilig.